İlah;

Arapça bir kelime olup “İbadet (itaat-kulluk) edilen varlık” demektir. (Lisanul Araba bak. c:13 s:467)

İbni Receb şöyle dedi:

“İlah;

Kendisinden korkulan,

Çekinilen,

Umut beklenilen, (ihtiyaç duyulan)

İstenilen,

Yüceltilen,

Sevilen,

Tevekkül edilen,

Dua yapılan

Dolayısıyla kendisine itaat edilip isyan edilmeyendir. Bunların hepsi sadece Allah (c.c)’a yapılır. Bunlardan bir tanesini yaratılmışa yapan kimse, Allah (c.c)’a ibadette ortak koşmuş ve la ilahe illallah sözündeki ihlasını bozmuştur. Bu söylenilenlerden her ne kadarı Allah (c.c)’tan başkasına yapılırsa o kadar da Allah (c.c)’tan başkasına ibadet edilmiş olunur” (Kurreti Uyunil Muvahhidin s: 25)

İlah kavramı şu anlamlara da gelir:

Otorite sahibi

Kanun koyan

Rızık veren

Hesaba çeken



Şüphesiz ki “Lâ ilâhe illallah”ın manası; insanların çoğunun anladığı gibi sadece “Allah’tan başka ilah yoktur derken Allah’tan başka ilah bulunmamaktadır” şeklinde değildir. Tevhid kelimesinde bir incelik vardır orada; ‘Allah vardır’ ifadesi değil, “La ilahe illallah” yani ‘Allah’tan başka ilah yoktur’ ifadesi yer almaktadır. Allah elbette vardır.

Şüphesiz, Allah dışında kendisine ibadet edilen tüm varlıklar sahte ilahlardır. Gerçek ilah ise Allah (c.c)’dur. İşte bu manada; ‘Allah’tan başka (gerçek ve hakiki) ilah yoktur’ bu sahte ilahlar reddedilmelidir. Yoksa sadece ‘Allah’tan başka ilah yoktur, Allah’tan başka ilah bulunmamaktadır’ şeklinde değildir. İnsanlar zaten ilahsız olamazlar ki. Herkesin mutlaka bir ilahı veya bir çok ilahı vardır. İnsan ilah inancından asla uzak olamaz. Önemli olan yanlış ilah inançlarını terkedip yani bu anlamda ‘Allah’tan başka ilah yoktur’ diyerek onları yok sayarak reddetmek ve böylece alemlerin gerçek ve hakiki ilahı ve Rabbi olan Allah’a inanmaktır.

Öyleyse bir kimse; “La ilahe” yani Allah’tan başka ilah yoktur dediğinde, işte o kimse:

“Hakları olmaksızın kendilerine ibadet edilen bütün sahte ilahları reddediyor ve onlara ibadeti terk ediyorum” demiştir.

İbadetlerden birisini Allah-u Teâlâ’dan başkasına yönelten kimse onu ilah edinmiştir. Velev ki o kimseye:

“Sen benim ilahımsın” demese bile...”

Buna göre sahte ilahlar nelerdir ve kimlerdir, bunların bilinmesi gerekir ki Allah-u Teâlâ’dan başka ibadet edilen sahte ilahlardan gerçek manada uzaklaşılabilinsin ve reddedilebilinsin. Zira bunlar bilinmeksizin onları reddetmek, onlardan uzaklaşmak söz konusu olamaz. Velev ki böyle yapıldığı iddia edilse bile...

“İlah” kelimesi; ibadet edilen varlık demektir demiştik. Her ibadet edilen varlık ilahtır fakat her ilah Allah değildir. Öyleyse her kim ibadet çeşitlerinden bir tanesini Allah-u Teâlâ’dan başkasına veya Allah-u Teâlâ’la birlikte bir başkasına yöneltirse, ona kulluk etmiş ve böylece onu ilah edinmiştir.

İlah kelimesinin neleri ifade ettiğini bilmeyen kişi sahte ilahları reddedemez. Sahte ilahları reddetmeyen kişi ise her ne kadar iman ve İslam iddiasında bulunsa bile Allah o kişinin imanını İslam’ını asla kabul etmez. Allah’a iman edebilmek için bu sahte ilahları öncelikle reddetmek gerekmektedir.

İlah kelimesinin daha açık ve anlaşılır olması için bazı örnekler verelim:

Allah-u Teâlâ içkiyi kesin bir şekilde haram kılmıştır. Buna göre bir yönetici çıkar ve haram olduğunu bilmesine rağmen içkinin içilmesini serbest bırakır, satılmasına izin verirse işte o kimse Allah-u Teâlâ’nın bir haramını helal kılarak haddini aşmış, böylece kendisini Allah-u Teâlâ’dan başka bir ilah makamına getirmiştir. Velev ki müslüman olduğunu, oruç tuttuğunu, namaz kıldığını, haccettiğini iddia etmiş olsun yine de tağut olmuştur.

Bu kimsenin reddedilmesi, tekfir edilmesi, ondan uzaklaşılması ve onunla savaşılması gerekir.

Her kim bu kanunlarında o kimseye itaat eder veya yardım eder ya da onu tekfir etmez ve ondan uzaklaşmazsa o kimseye ibadet etmiş ve açık bir şekilde:

“Sen benim ilahımsın” demese bile onu Allah-u Teâlâ’dan başka bir ilah edinmiştir.

Her kim böyle yaparsa “la ilahe”nin manası kendisinde henüz gerçekleşmemiştir. Velev ki diliyle “Lâ ilâhe illallah”ı söylese, oruç tutsa, namaz kılsa, haccetse, müslüman olduğunu iddia etse bile Allah-u Teâlâ’nın razı olduğu İslam’a teslim olmamış ve müslüman olmamıştır. Zira o kimse Lâ ilâhe illallah’ı tüm manasıyla hayatında gerçekleştirmemiştir.

Oysa “La ilahe”nin manasına; tağutları tekfir etmeyenleri tekfir etmek, onları reddetmek, onlardan ve ibadet ettiklerinden uzaklaşmak da girer.

Bu sebeble sadece tağutların tekfir edilmesi, onların reddedilmesi yeterli değildir. Bununla birlikte onları tekfir etmeyenleri veya onlara yardım edenleri ya da onlara razı olanları da tekfir etmek ve onları reddetmek de gerekmektedir.

İçinde bulunduğumuz şu zamanda Lâ ilâhe illallah kelimesi artık manası, gerekleri ve yüklediği sorumluluklar bilinmeksizin sadece bazı kelimelerin dilde tekrarlanmasından başka bir fayda vermiyor. Oysa bu kelimeye şehadet eden kimsenin hayatında onu tam olarak tatbik etmesi gerekir. Böyle olmazsa, bu kelimeyi manasını bilmeksizin sadece bir lafız olarak söylemek veya manasını bilip de hayatın her alanında onu tam olarak tatbik etmemek hiçbir fayda vermez, İslam ve iman gerçekleşmez.

Maalesef zamanımızdaki durum böyledir. Lâ ilâhe illallah Muhammeden Rasulullah kelimesi milyonlarca insanın dillerinde günde onlarca defa şuursuzca tekrarlanmaktadır. Bu şekilde bu kelime günde binlerce kere tekrarlansa kişiye hiçbir fayda sağlamaz.

Bundan daha şaşılacak olan bir durum ise; tağutların her yerde bu kelimenin telaffuz edilmesine izin vermeleri, hatta bizzat kendileri onu telaffuz etmeleri ve hatta minberlerden ve minarelerden o kelimeyi ilan etsinler diye imamlar ve müezzinlere maaşlar vermeleridir.

Acaba tağutlar niçin böyle yapmaktadırlar?

Oysa onlar çok iyi biliyorlar ki bu kelimenin gerçek manası kendilerine savaş ilan ediyor ve onları tekfir etmeye, onlara karşı savaşmaya yöneltiyor.

Bunun sebebi; tağutların bu kelimenin manası ve gerekleri bilinmeksizin, Allah-u Teâlâ’nın istediği şekilde onunla amel yapılmaksızın sadece dillerde tekrarlanmasından başka, insanlar nazarında bir şey ifade etmediğini çok iyi bilmeleridir.

Bunu isbat etmek ve meseleye daha açıklık getirmek için şöyle bir örnek verelim:

Bir kimse minbere veya minareye çıkıp şöyle dese:

“Şüphesiz ki ben, Allah-u Teâlâ ile birlikte veya O’ndan başka hüküm koyan, O’nun haramını helal yapan, helalini haram yapan ve Allah-u Teâlâ’nın indirdiğinden başkasıyla hükmeden kimseyi tekfir ediyor, reddediyor ve ondan uzak kalıyorum. Çünkü o kimse kendisini Allah-u Teâlâ'dan başka bir ilah ilan etmiştir. Her kim de ona yardım eder, o konuda ona itaat eder veya onu reddetmez, tekfir etmez, ondan uzak kalmaz ve onu yok etmek için gücünün yettiği nisbette çaba göstermezse işte o kimse de onun gibi kafir olmuştur. İsterse Lâ ilâhe illallah’a şehadet etsin, oruç tutsun, namaz kılsın, haccetsin ve müslüman olduğunu iddia etsin...”

Acaba tağutlar bu insana, minarelerde veya minberlerde bu kelimeleri söylemesi için izin verirler mi?

Kaldı ki maaşlar versinler!

Elbette ki hayır!

Bu kelimeleri her kim bu şekliyle, ister minberlerde, ister minarelerde, isterse başka hangi mekanda olursa olsun, söylerse muhakkak ki o kimsenin sonu ya ölümdür, ya hapistir ya da sürgündür. Hatta bir kimse bunu bu şekilde açıkça ilan etmez, fakat buna kalbiyle inanırsa işte o kimse bile tağutların nazarında iyi olmayan bir vatandaş, hatta bir terör unsurudur.

Oysa Lâ ilâhe illallah kelimesi bu manayla söylemeksizin ve bu manayla amel etmeksizin söyleyen kimseye, velev ki günde binlerce kere tekrarlayıp dursun hiçbir fayda sağlamaz.



...............2..............